Güat Kechan

Hauptmenü Vorstand Geschichte Dorfansicht Der Jakobsdorfer Sitten Brauchtum Lieder Gedichte Heimattreffen Nachbarschaften Videos Friedhof Gästebuch Kontakt Impressum

Der Herr Vuter Zintz war e gruiß Jajer. Düa he en Zett long de Lihrer vertrat, numm he de Biß meat ean de Schuil end woenn he feartich war, geng he zem Schuilgorten außen af den Hoattert. Eist numm he den Ritutz meat, dei seul em den Rein mähn.

Düa he dem Ritutz gezeicht hoatt, woatt e ze düan huat, siut he kän en:

    “Woenn te hangrich wirscht, neem der det Eßen aus dem Tuaser.”

Nüa hoatt awwer de Fra Muetter zweerlua eagesackt end wa der Foarr, meat dem Husen ean der Juchttoasch, ukum, hoatt der Ritutz de falsch Protion geßen.

    ”Na wurt” docht der Foarr end siut:

    ”Deesen Iuwend salt tüa men Gast sen.”

End esui war et. De Fra Moetter dät Mealtch och Paleokes af den Deasch end der Haushearr neidicht de Ritutz eanzedrähn, beas dei krezt. Driu Kum e machtich Kletzken drun end weedder moeßt der Ritutz dommen. Düa he um Zeplatche war, brocht de Foarreran de gespickten Husen, awwer der Ritutz kaint noer noch züasahn. Wa oalle sat waren, fächt der Hearr Vuter:

    ”Na, woatt meinst te, eas men Fra en güat Kechan?”

Af dat der Ritutz:

    “Fra Moatter keun güat kochen, awwer keun neet güat afdriun.”

(Giukesdref, am det Giur 1901 - 1931)

 

zum Seitenanfang